Είναι αν μη τι άλλο παράδοξο να
ισχυρίζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ ότι η ανατροπή του καπιταλισμού περνά μέσα απ' τη
διαχείρισή του. Γιατί δεν μπορεί, όσο κι αν καταβάλει φιλότιμες προσπάθειες, να
πείσει ότι το μεταβατικό πρόγραμμα που προτείνει συνιστά οτιδήποτε άλλο πέρα
από διαχείριση αυτού του συστήματος.
Σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου που
παραχώρησε για την παρουσίαση των Θέσεων μπροστά στην 2η Πανελλαδική της
Συνδιάσκεψη, ειπώθηκε από έναν απ' τους εισηγητές: «Είτε (...) πορεία ρήξης με
τους τραπεζίτες, τους εγχώριους και διεθνείς τοκογλύφους, το ευρώ και την ΕΕ,
την πολιτική και κοινωνική εξουσία που επιβάλλει αυτή την πολιτική. Είτε
υποταγή σε αυτή την πολιτική και συνέχεια της πορείας κοινωνικής καταστροφής.
Για εμάς τρίτος δρόμος δεν υπάρχει». Για να συνεχίσει προτείνοντας έναν
...τρίτο δρόμο: «Εμείς προτείνουμε στο λαό ένα πολιτικό πρόγραμμα που ξεκινάει
από την ανατροπή της κυβέρνησης, την ακύρωση των μνημονίων και των δανειακών
συμβάσεων, την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ, την άμεση βελτίωση της ζωής του
λαού, την εθνικοποίηση των τραπεζών, την ανάπτυξη και το βάθεμα τη
δημοκρατίας». Ολα αυτά με ακλόνητα τα μονοπώλια, με κυρίαρχη την αστική εξουσία
που εδράζεται στην ιδιοκτησία της στα μέσα παραγωγής. Κι όλα αυτά γιατί - όπως
ισχυρίστηκε - «η πάλη για την υλοποίηση αυτού του προγράμματος θέλουμε και μπορεί
να οδηγήσει στο να τεθεί το ερώτημα της εξουσίας».