Στο κενό επιχείρηση για να σπάσει η απεργία των ναυτεργατών

Στο κενό έπεσε η επιχείρηση που μεθόδευσαν εδώ και τρεις ημέρες συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, μεγαλοαγρότες και μεγαλέμποροι της Κρήτης για να σπάσουν την απεργία των εργατών. Μπορεί «με το πιστόλι στον κρόταφο» να κατάφεραν να αποπλεύσει το βράδυ της Κυριακής ένα πλοίο, το «Φαιστός Παλλάς», από το Ηράκλειο, αλλά δεν κατάφεραν να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα των μελών του πληρώματος.

Σε συγκέντρωση που έγινε το πρωί της Δευτέρας, στον καταπέλτη του πλοίου που έχει δέσει στο λιμάνι του Πειραιά, το πλήρωμα κατήγγειλε το καθεστώς βίας και τρομοκρατίας κάτω από το οποίο αναγκάστηκαν να λύσουν κάβους και δήλωσε με μια φωνή ότι συμμετέχει στην απεργία.

Η επιχείρηση την οποία έστησε μηχανισμός της κυβέρνησης, με επικεφαλής τον περιφερειάρχη Κρήτης Σταύρο Αρναουτάκη, με τη συμμετοχή λίγων μεγαλοαγροτών και εμπόρων, στήθηκε εδώ και τρεις ημέρες. Όπως κατήγγειλαν άλλοι αγρότες της Κρήτης, οι έμποροι τους έλεγαν ότι «θα φύγει πλοίο» και μάλιστα τους ζητούσαν να κόψουν λαχανικά ακόμη και άγουρα για να συγκεντρωθεί φορτίο.

Το βράδυ της Κυριακής στο λιμάνι του Ηρακλείου, άνθρωποι των μεγαλοαγροτών και των εμπόρων, βάζοντας σε κίνδυνο την ασφάλεια των απεργών και του πλοίου, τρομοκρατώντας τα μέλη του πληρώματος και απειλώντας τους ακόμη και με την ίδια τους τη ζωή, φόρτωσαν οι ίδιοι τις νταλίκες στο πλοίο, εν γνώσει μάλιστα του υπουργού Ναυτιλίας, του αρχηγού του Λιμενικού και του Λιμεναρχείου Ηρακλείου.

Παρά την παρέμβαση του προέδρου της ΠΕΜΕΝ, Σ. Τσιμπόγλου, αλλά και τη δήλωση που κατέθεσε στο Λιμεναρχείο ο Α' μηχανικός του πλοίου για την απεργία, στις 11 το βράδυ δόθηκε άδεια απόπλου του πλοίου, το οποίο μετέφερε στον Πειραιά περίπου 70 φορτηγά.

Βίντεο της ΚΝΕ για την προβοκάτσια στο υπουργείο Εργασίας

Τα ΜΜΕ του συστήματος και η «πραγματικότητα» που βολεύει

Από τα δημοσιεύματα στον Τύπο την επομένη και τη μεθεπόμενη της κινητοποίησης στο υπουργείο Εργασίας

Ολα τα είχε ο μπαχτσές του αστικού Τύπου, στον τρόπο με τον οποίο παρουσίασε την κινητοποίηση των ταξικών συνδικάτων στο υπουργείο Εργασίας, την περασμένη Τετάρτη, την προβοκάτσια και την καταστολή που ακολούθησε. Η προβολή του θέματος δεν ξέφυγε ούτε μοίρα από την πεπατημένη της διαστρέβλωσης, που στόχο έχει να αποπροσανατολίσει το λαό, να δημιουργήσει συγχύσεις, να παρουσιάσει μια ατόφια ταξική αναμέτρηση σαν πολιτικό παιχνίδι και ακτιβισμό προς άγρα ψήφων. Κωδικοποιώντας τα βασικά τους ιδεολογήματα, ξεχωρίζουν τα εξής:

Συναυλία Θ.Μικρούτσικου για το Μπρεχτ, στην αίθουσα εκδηλώσεων της Κ.Ε του ΚΚΕ

ΣΦΕΑ: Ανακοίνωση για τα όσα έγιναν στην κηδεία του χουντικού

Ανακοίνωση εξέδωσε ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών - ΣΦΕΑ 1967 - 1974 με αφορμή τα όσα έγιναν στην κηδεία του χουντικού δολοφόνου Ν. Ντερτιλή.

Στην ανακοίνωση επισημαίνεται: «Χουντοπαραλήρημα, στην κηδεία του Ν. Ντερτιλή. Έκλεισε το κεφάλαιο «έγκλειστοι απριλιανοί στον Κορυδαλλό» με το θάνατο του τελευταίου έγκλειστου Χουντικού ισοβίτη Νίκου Ντερτιλή, ο οποίος μετά την μεταπολίτευση καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη για την εν ψυχρώ δολοφονία του 20χρονου Μιχάλη Μυρογιάννη έξω από το Πολυτεχνείο στις 18-11-1973.

Η εκφώνηση του επικήδειου  από τον Αρχιβασανιστή και Διοικητή του ΕΑΤ-ΕΣΑ  Θ. Θεοφυλογιαννάκο (υπό τις ευλογίες του Μητροπολίτη Αμβρόσιου), η παρουσία υποστηριχτών και νοσταλγών της δικτατορίας, η παρουσία βουλευτών της Χρυσής Αυγής και στελεχών του ΛΑΟΣ, φανερώνουν τη διαχρονική σχέση των εγχώριων  φασιστοειδών και την διαχρονική ταύτιση των επιδιώξεων τους. Καμιά ανοχή στους υμνητές των Χουντικών δολοφόνων του λαού μας. Καμιά ανοχή στους νοσταλγούς της Χούντας και στους επίδοξους συνεχιστές της.»

902.gr

Eκ στόματος κόρακος κρα εξελεύσεται

Η προηγούμενη ανάρτηση με τον ίδιο τίτλο σβήστηκε κατά λάθος . Επειδή δεν είναι δυνατό να την ξαναγράψω ακριβώς ίδια , παραθέτω απλά το πόνημα, στα ΝΕΑ, του δημοσιογράφου-διανοητή Πρετεντέρη.

Απολαύστε το

Το ΠΑΜΕ ζει!

Μου είχε λείψει το ΠΑΜΕ. Σε σημείο που μετά τις εκλογές του Ιουνίου αναρωτιόμουν αν είχαν αυτοδιαλυθεί ή αν απλώς προσπαθούσαν να συνέλθουν από την καταστροφή.

Μου είχαν λείψει τα κοντάρια με τις κόκκινες σημαιούλες, οι σκηνές αγωνιστικού πάθους, ο νόμος που είναι το δίκιο του εργάτη, οι εισβολές συνδικαλιστών στα υπουργεία, οι ντουντούκες στις καθημερινές πορείες...

Μου είχε λείψει η ταξική λογική που λέει ότι πρώτα μπουκάρεις στο γραφείο του υπουργού κι αν σε πετάξουν έξω καταγγέλλεις την «ωμή καταστολή».

Μου είχε λείψει το αίσθημα ασφάλειας και σταθερότητας που δημιουργεί στην ελληνική κοινωνία ένα ισχυρό και υπαρκτό ΚΚΕ.

Ε, λοιπόν, το ΠΑΜΕ ζει - ρωτήστε και τον Βρούτση!

Επέστρεψε στο προσκήνιο σαν να μην πέρασε μια ημέρα με τα γνωστά και αγαπημένα μας πρόσωπα. Τον Καμπούρη, την Μπαλού, τον Μπούτα, τον Μεντρέκα...

Και φυσικά την ακούραστη Αλέκα. Μεσημέρι στα μπλόκα των αγροτών, βραδάκι στη ΓΑΔΑ, πρωί στα δικαστήρια.

Η επανεμφάνιση του ΠΑΜΕ ήταν αρκετή για να ανακληθούν στην επικαιρότητα οι ξεχασμένες εικόνες των θυμωμένων τρακτέρ και των δεμένων πλοίων, οι καταγγελίες για κάποια (πολλοστή) «οργανωμένη προβοκάτσια» και οι αυθεντικοί «λαϊκοί αγωνιστές» που αν χρειαστεί ρίχνουν και καμιά σφαλιάρα.

Ουδεμία σχέση, δηλαδή, με τα φλούφλικα του ΣΥΡΙΖΑ για τη βίλα Αμαλία, τους παπάδες, τα «αμεσοδημοκρατικά» και τους «συμπαραστάτες των αγώνων» τύπου Στρατούλη.

Η επανεμφάνιση αυτή δεν είναι προφανώς τυχαία, ούτε συμπτωματική.

Συμπυκνώνει το ένστικτο επιβίωσης ενός ιστορικού κομματικού χώρου που έχει υποστεί τα πάνδεινα, που έχει περάσει μέσα από πολλές αντιξοότητες και ο οποίος δεν πρόκειται να μετατραπεί αμαχητί σε συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ.

Μόλις ο Τσίπρας έστριψε δεξιά, χραπ! Την έφαγε στο αριστερό καλάμι.

Και υποψιάζομαι ότι είναι μόνο η αρχή. Διότι απέναντι στο ΚΚΕ το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να μείνεις ακάλυπτος από τα αριστερά σου.

Πριν από δύο - τρεις μήνες είχα ρωτήσει την Αλέκα Παπαρήγα στην τηλεόραση αν θεωρούσε ότι είχε κάνει κάποιο σημαντικό πολιτικό λάθος.

Η απάντησή της νομίζω ότι έχει πολύ ενδιαφέρον.

Είπε πως ούτε η ίδια ούτε το ΚΚΕ είχαν εκτιμήσει σωστά το μέγεθος και την ταχύτητα της αποδιάρθρωσης του ΠΑΣΟΚ ώστε να αναλάβουν πολιτική πρωτοβουλία πριν από τις τελευταίες εκλογές.

Υπονοούσε, υποθέτω, ότι λόγω αυτής της λανθασμένης εκτίμησης άφησαν την πρωτοβουλία στον ΣΥΡΙΖΑ και έτσι ακολούθησαν όσα ακολούθησαν.

Εχω την αίσθηση ότι τώρα βρήκαν τη χαραμάδα που έψαχναν για να ξαναμπούν στο παιχνίδι.

Και ότι δεν υπάρχει περίπτωση να επαναλάβουν το ίδιο λάθος για δεύτερη φορά.

- Τι εξυπηρετεί ο τρόπος με τον οποίο τα αστικά ΜΜΕ αντιμετώπισαν την κινητοποίηση των ταξικών συνδικάτων στο υπουργείο Εργασίας και τη στάση του ΚΚΕ;

Συνεχίστηκε και χτες η άτσαλη προσπάθεια των αστικών ΜΜΕ να ερμηνεύσουν όπως βολεύει στην προπαγάνδα τους την κινητοποίηση των ταξικών Συνδικάτων και Ομοσπονδιών στο υπουργείο Εργασίας, το όργιο της καταστολής και τον τρόπο με τον οποίο αντέδρασε το ΚΚΕ στις συλλήψεις και το κυβερνητικό παραλήρημα σε βάρος των ταξικών εργατικών αγώνων. Η πλευρά που κυριάρχησε χτες στα δημοσιεύματα και τα τηλεοπτικά ρεπορτάζ ήταν ότι το ΚΚΕ επανέρχεται βάσει σχεδίου στο προσκήνιο των «δυναμικών» - όπως λένε και γράφουν - κινητοποιήσεων, για να αποσπάσει εκλογικά οφέλη, σε ανταγωνισμό με τον ΣΥΡΙΖΑ, που συγκεντρώνει τα φώτα της αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση. Διαστρεβλώνοντας αυτονόητα πράγματα και κακοποιώντας την αλήθεια, καταλήγουν τελικά να συκοφαντούν το ΚΚΕ και το ταξικό εργατικό κίνημα, κρίνοντας «εξ ιδίων τα αλλότρια». Ορισμένες πλευρές που σκόπιμα αποσιωπούν τα ΜΜΕ των αστών: Καμιά κινητοποίηση συνδικάτου δεν αποφασίζεται από το ΚΚΕ. Στις διοικήσεις των ταξικών σωματείων δρουν πρωτοπόρα οι κομμουνιστές και άλλοι ριζοσπάστες αγωνιστές, οι οποίοι εκλέγονται από χιλιάδες εργάτες και υπάλληλους, λογοδοτούν σ' αυτούς και είναι οι μόνοι αρμόδιοι να αποφασίσουν για τη μορφή και το περιεχόμενο της κινητοποίησης που κάθε φορά επιλέγουν. Από αυτή την άποψη, όσοι προσπαθούν συνειδητά να ταυτίσουν το ΚΚΕ με τα ταξικά συνδικάτα, το κάνουν για να καλλιεργήσουν συγχύσεις στο λαό. Για να τον φέρουν σε αντίθεση με την αναγκαιότητα της δικής του οργάνωσης και πάλης από τα κάτω ενάντια στο κεφάλαιο. Παρουσιάζουν το ΠΑΜΕ σαν συνδικαλιστικό βραχίονα του ΚΚΕ, κρύβοντας ότι συσπειρώνει εργατοϋπάλληλους όχι με κριτήριο την πολιτική τους τοποθέτηση, αλλά την πεποίθηση ότι για να νικήσει η εργατική τάξη πρέπει τα αιτήματα και οι αγώνες της να έχουν αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά, να αντιπαλεύουν τη γραμμή της ταξικής συναίνεσης και συνεργασίας στο συνδικαλιστικό κίνημα.